ЗАГРЯЖСКИЕ - ЗАГРЯЖСКИЙЛАР

167. ЗАГРЯЖСКИЕ. Дворяне с XV века. По родословной, происхождение от Антона За- гряжа, сына Исахара (в кре- щении Гавриил), свояка ор- дынского царя, выехавшего из Золотой Орды на службу к Дмитрию Ивановичу Донскому (ОГДР, IV, с. 35; БК, II, с. 246). Со второй половины ХV века упоминаются поместья Загряжских в Бежецкой пяти- не, а среди имён встречаются еще тюркские прозвища Ашихта, Бекляш, Курбат (Ве- селовский 1974, с. 118). За- гряжские были активными дво- рянами в ХV — ХVII вв., особен-но при Борисе Годунове (РБС, VII, с. 159 — 169). Так, в 1537 году Г.Д.Загряжский, бывший на посольс-кой службе, привез Ивану III договор-ную грамоту о вхождении Новгоро- да в Московскую Русь (Зимин 1980, 238). Тюркское проис- хождение рода подтверждают фамилии и имена; Иса-хар— от тюркского Изагор "серди-- тый", Загряж — Загир — Захир (Бас-каков 1979, с. 15), Бек- ляш, Курбат.

167. ЗАГРЯЖСКИЙЛАР. ХV йөздән дворяннар. Шәҗәрәләре буенча, Алтын Урдадан Дмитрий Иванович Донскойга хезмәткә күчкән Урда патшасының баҗасы Исахар (чукынгач - Гавриил) малае Алтын Загряж булган (ОГДР IV, 35, БК II, 246). ХV йөзнең икенче яртысында Бежеск тирәсендә Загряжскийларның җирләре телгә алына, исемнәре арасында төрки кушаматлар Ашихта, Бөкләш, Курбат очрый (Веселовский 1974, 118). XV-XVII йөзләрдә, бигрәк тә Борис Годунов идарә иткән вакытларда, Загряжскийлар бик актив дво-ряннар булганнар (РБС VII, 159-169). Мәсәлән, 1537 елда илчелек хезмәтендә булган Г.Д.Загряжский Иван III-га Новгородның Мәскәү Русе составына керүе турындагы килешү кәгазен алып кайткан (Зимин 1980, 238). Нәселнең төркиләрдән чыккан-лыгын исем-фамилияләре дә күрсәтә: Исахар - төркичә изагор "усал" сүзеннән, Загряж - Загир - Зaһup (Баскаков 1974, 122), Бөкләш, Курбат.